Παραμονή Χριστουγέννων. Είναι μια νύχτα ήσυχη. Η θάλασσα γαλήνια. Στον ουρανό λάμπουν τα αστέρια. Η φύση μένει ξάγρυπνη, προσμένοντας το μεγάλο γεγονός της γέννησης του Χριστού μας.

  Την ώρα εκείνη ένα επιβατηγό πλοίο σχίζει τα γαλανά νερά του Αιγαίου με κατεύθυνση προς τον Πειραιά. Στο σαλόνι όλοι οι επιβάτες παρακολουθούν με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων ,που τελεί ένας σεβάσμιος ιερέας. <<Η γέννηση Σου Χριστέ>>, ψάλλουν όλοι μαζί και κάνουν την καρδιά τους φάτνη να δεχτεί τον νεογέννητο Χριστό.

  Η Θεία Λειτουργία τελείωσε. Οι πιστοί ετοιμάζονται να αποχωρήσουν όταν βλέπουν κάποιον να τους δείχνει κάτι με το χέρι.

  -Για δέστε λέει με θαυμασμό. Ένα αστέρι! Δεν μοιάζει με τα αλλά, είναι ποιο φωτεινό, πιο μεγάλο. Είναι το αστέρι της Βηθλεέμ>>.

  Τρέχουν όλοι στη γέφυρα και κοιτούν. Όσο προχωρεί το καράβι, γίνεται όλο και πιο μεγάλο, πιο φωτεινό. Κι όσο πλησιάζουν το αστέρι αλλάζει μορφή.  Γίνεται φλόγα. Τώρα ακούγονται τα ξύλα που τρίζουν καθώς τα καίει η φωτιά. Ακούγονται σπαρακτικές κραυγές, τσιρίγματα ανακατεμένα με μουσική και μοντέρνα τραγούδια.

  -Ένα καράβι φλέγεται, φωνάζει ο καπετάνιος. Nα ρίξουμε σωσίβια και βάρκες στη θάλασσα για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που κινδυνεύουν

  -Κι εμείς θα γονατίσουμε να παρακαλέσουμε το θειο βρέφος να κάνει το θαύμα να σώσει αυτές τις ψυχές, λέει ο ιερέας.

  Και το θαύμα έγινε. Η επέμβαση του καπετάνιου και του πληρώματος ήταν αποτελεσματική. Σώθηκαν όλοι.

Ήταν ακόμα γονατιστοί και προσεύχονταν οι επιβάτες του πλοίου, όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες βάρκες με τους ναυαγούς . Ανέβηκαν πρώτα τη σκάλα του πλοίου οι γυναίκες .  Φορούσαν ακριβές τουαλέτες και ήταν στολισμένες με αστραφτερά κοσμήματα. Ακολουθούσαν οι άντρες με επίσημη ενδυμασία .

 Στα μάτια όλων διέκρινες τον τρόμο και τον πανικό . Άλλοι τρίκλιζαν σαν μεθυσμένοι, άλλοι έβριζαν ή βλασφημούσαν και οι γυναίκες έκλαιγαν με υστερικό κλάμα.

   Το φλεγόμενο καράβι ήταν ένα κρουαζιερόπλοιο . Οι επιβάτες του, μεγιστάνες του πλούτου, είχαν προγραμματίσει να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα κάνοντας κρουαζιέρα στα νησιά του Αιγαίου. Για να τους ευχαριστήσει η διεύθυνση του κρουαζιερόπλοιου, διοργάνωσε στη μεγάλη σάλα του πλοίου χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν με κατάλληλη διακόσμηση, πλούσιους μεζέδες , άφθονα ποτά , μουσική , χορό και τραγούδι. Οι κυρίες φορούσαν τις ωραιότερες τουαλέτες και τα χρυσαφικά τους , οι κύριοι τα καλοραμμένα κοστούμια τους.

   Κόντευαν μεσάνυχτα . Μετά από το πλούσιο φαγοπότι, το γλέντι είχε φτάσει στο αποκορύφωμα. Χόρευαν όλοι με κέφι όταν ακούστηκε μια τρομαγμένη φωνή : «Φωτιά στο πλοίο». Ακολούθησε πανικός . Όσο οι ναύτες προσπαθούσαν να σβήσουν την φωτιά , τόσο εκείνη φούντωνε. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Βρίσκονταν στη μέση του πελάγους.

 Βοήθεια από πουθενά.

 Είχαν χάσει κάθε ελπίδα σωτηρίας.

 Και να! Το «Αστέρι της Βηθλεέμ» οδήγησε την άγια εκείνη νύχτα το καράβι, που τους πρόσφερε την σωτηρία τους!  Όταν οι ναυαγοί συνήλθαν και θέλησαν να ευχαριστήσουν τον καπετάνιο και το πλήρωμά του, εκείνος είπε δείχνοντας τους επιβάτες του.

Όχι εμάς , τον ιερέα και αυτούς τους καλούς ανθρώπους να ευχαριστήσετε. Αυτοί προσεύχονταν και παρακαλούσαν το Θείο Βρέφος να σας σώσει. Είναι όλοι τους Ελληνοπρόσφυγες από την Ρωσία, φτωχοί οικογενειάρχες που άφησαν τις εστίες τους για να βρουν στην Ελλάδα μια καλύτερη ζωή.

Έμειναν για λίγο όλοι βουβοί, ασάλευτοι .

Την απόλυτη σιγή διέκοψαν οι φωνούλες των παιδιών, που μαζί με τον ιερέα άρχισαν να ψάλλουν τα κάλαντα στη ρωσική γλώσσα. Οι ναυαγοί ένιωσαν βαθιά συγκινημένοι .

Δακρυσμένος κάποιος ηλικιωμένος κύριος φώναξε : «Κρίμα που δεν έχω χρήματα να δώσω στα παιδιά, το πορτοφόλι μου κάηκε μαζί με τις αποσκευές μου . Μπορώ όμως να τους προσφέρω το δαχτυλίδι και το ρολόι μου». Δεν άργησαν να τον μιμηθούν και άλλοι άντρες.

«Η ζωή μας σώθηκε απόψε από ένα τόσο σοβαρό κίνδυνο, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από όλα τα χρυσάφια του κόσμου» , είπε μια κυρία και έδωσε κι αυτή τα κοσμήματά της . Με προθυμία πρόσφεραν και οι άλλες κυρίες τα χρυσαφικά τους και ότι άλλο ακριβό είχαν.

Την άγια εκείνη νύχτα των Χριστουγέννων έγινε ένα ακόμη θαύμα !  Μέσα σ’ ένα καράβι κάποιοι φτωχοί έγιναν πλούσιοι σε υλικά αγαθά και οι πλούσιοι σε αισθήματα. Η καρδιά τους γέμισε από αγάπη , ένιωσαν σαν να βρίσκονται κοντά στη φάτνη της Βηθλεέμ και πρόσφεραν στο νεογέννητο Χριστό τα δώρα τους.

Ήταν για όλους μια βραδιά αξέχαστη και ήταν όπως λέει και ο ποιητής : «Νύχτα γεμάτη θαύματα , νύχτα σπαρμένη μάγια».

Είναι η τελευταία λέξη της φιλοσοφικής παραφροσύνης μας. Η καταστροφή έγινε ανταλλακτική αξία. Επειδή δεν παύουμε τον αφανισμό των δασών (η γη είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος πόρος) και ταυτόχρονα δεν αλλάζουμε τρόπο ζωής , επινοήσαμε μια μηχανή που θα παίζει το ρόλο της λεηλατημένης φύσης.

Συνθετικό δέντρο που θα απορροφά χίλιες φορές περισσότερο CO2 έναντι του φυσικού, κατασκεύασαν επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια .

Το μηχανικό δέντρο θα απορροφά έναν τόνο CO2 την ημέρα, δηλαδή όσο αέριο εκλύουν 20 αυτοκίνητα μαζί.  Η κατασκευή του θα κοστίζει όσο ένα απλό Toyota .

Η ιδέα είναι εντυπωσιακή. Μειώνει την αγωνία για την επαπειλούμενη κόλαση, μετατρέποντας σε βιοτεχνίες επανάπαυσης τα σφαγεία της απληστίας .  Στη θέση της φύσης που καταστρέφουμε, τοποθετούμε ένα μηχανικό υποκατάστατό της, ένα συνθετικό δέντρο, που μπορεί όπως το φυσικό, να δεσμεύει – αλλά μόνο αυτό – το πιο επικίνδυνο αέριο του θερμοκηπίου……

Είναι αλήθεια ότι ο μισός δασικός πλούτος της Γης κάηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Μια δασωμένη Ελλάδα (130 εκατ. στρέμματα) εκχερσώνεται κάθε χρόνο, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για αγρούς, βοσκοτόπια, πόλεις και να εξασφαλιστεί το 1,5 δισ. κ.μ. ξύλου που χρειαζόμαστε για έπιπλα, χαρτί, προϊόντα .

Αλλά δεν μπορούμε στη θέση του απολεσθέντος δάσους να βάλουμε ένα συνθετικό, γιατί το δάσος δεν είναι μόνο απορροφητήρας CO2 . Είναι ελιξίριο της ζωής .

Το συνθετικό δέντρο δεν μπορεί να αποτρέψει τη διάβρωση των εδαφών, να επηρεάσει το μικροκλίμα, να προστατεύσει χλωρίδα και πανίδα και κυρίως να προκαλέσει εκείνη τη βαθιά αναζωογονητική αίσθηση ευδαιμονίας από το θρόισμα των φύλλων, τα παιχνιδίσματα του φωτός πάνω στο διάφανο πράσινό τους, το κυνήγι ανέμου ανάμεσα στα κλαδιά, το πανηγυρικό ζουζούνισμα της ζωής στη χρωματιστή φυτοκοινωνία.  Δεν μπορεί να διατηρήσει την ψυχική υγεία.

Το συνθετικό δέντρο είναι μια παρέκκλιση που ναι μεν «εξαγοράζει χρόνο», αλλά μας απομακρύνει βίαια από τον βιωμένο κόσμο των ανθρώπων. 

Κάποιος βρήκε ένα κουκούλι πεταλούδας και το κράτησε.

Μια μέρα, μια μικρή σχισμή φάνηκε στο κουκούλι.  Ο άνθρωπος κάθισε και παρατηρούσε για κάμποση ώρα την πεταλούδα που ήταν μέσα, καθώς αυτή αγωνιζόταν να στριμώξει το σώμα της ώστε να το περάσει μέσα από τη μικρή σχισμή.

Κάποια στιγμή του φάνηκε ότι σταμάτησε κάθε πρόοδος….. το έντομο έμοιαζε σα να είχε φτάσει ως εκεί που μπορούσε και δεν θα κατάφερνε να βγει έξω.

Έτσι ο άνθρωπος αποφάσισε να το βοηθήσει . Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε το υπόλοιπο κουκούλι.

Τότε η πεταλούδα ξεπρόβαλε με άνεση . Όμως το σώμα της ήταν πρησμένο και τα φτερά της καχεκτικά και ζαρωμένα.

Ο άνθρωπος εξακολουθούσε να κοιτά την πεταλούδα περιμένοντας ότι από στιγμή σε στιγμή τα φτερά θα μεγάλωναν και θα απλώνονταν ώστε να μπορούν να στηρίξουν το σώμα, το οποίο, στην ώρα του κι αυτό θα μίκραινε.

Τίποτα από αυτά δεν συνέβη !

Η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της σέρνοντας πέρα – δώθε το φουσκωμένο της σώμα, με τα ζαρωμένα φτερά.

Ποτέ δεν κατάφερε να πετάξει.

Αυτό που ο άνθρωπος, μέσα στην καλοσύνη του και την βιασύνη του δεν αντιλήφθηκε, ήταν ότι το κουκούλι που την στρίμωχνε και ο αγώνας που χρειαζόταν για να μπορέσει η πεταλούδα να περάσει από το μικρό άνοιγμα , ήταν ο τρόπος του Θεού να ωθήσει τους χυμούς, από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά . Έτσι όταν θα συντελείτο η απελευθέρωση από το κουκούλι, θα ήταν έτοιμη να πετάξει.

Μερικές φορές ο «αγώνας», η προσπάθεια δηλαδή που καταβάλουμε , στη ζωή μας  είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε.

Εάν ο Θεός μας επέτρεπε να περάσουμε τη ζωή μας δίχως εμπόδια θα μας σακάτευε.

Δεν θα γινόμασταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαμε……

Δεν θα καταφέρναμε ποτέ να πετάξουμε!!!!!!